Nagashi-waza powinny być ćwiczone przez doświadczonych aikidoków ze względu na bezpieczeństwo ćwiczących oraz błędne odruchy, które łatwo przyswoić a trudno wykorzenić. Każda technika w Nagashi-Waza musi być wykonywana tak jakby ona miała być kończącą i rozstrzygającą potyczkę albo też doprowadzić do wychylenia (Kuzushi) nie tylko przy rzutach. Wychylenie musi powodować zachwianie równowagi atakującego i jednocześnie zachowanie stabilnej postawy broniącego się. Ta zasada oczywiście występuje w wielu wykonywanych technikach aikido, gdzie atakujący w poszczególnych fazach ruchu jest wychylany bardzo często w położenia ekstremalne. Najprostsze przykłady obrazują tę zasadę:

1. początek techniki – „wysoka pozycja” uke (atakujący) wyprostowany, odchylony do tyłu, koniec techniki uke pochylony, sprowadzony w dół (kokyu-nage, ikkyo, uchi-kaiten, ude-garami, kata-tori nikyo, itd.)

2. początek techniki – uke sprowadzony do „niskiej pozycji”, pochylony, koniec techniki – uke rzucany do tyłu lub do przodu (irim-nage ura, soto-kaiten, kote-gaeshi ura,  itd.)

     Nagashi-Waza otwiera przed nami dodatkowe możliwości. W tym wypadku stosować możemy wiele wychyleń w każdej niemal płaszczyźnie, przechodząc płynnie od jednej do następnych technik. Konieczne jest jednak doskonałe wyczucie w którym kierunku przeciwnik nie będzie stabilny i dostosowaniu do sytuacji poszczególnych technik.
     Tak jak przypadku randori ćwiczonych regularnie nie może być mowy o pełnej sile wykonywanych technik. Napięte mięśnie powodują zwolnienie reakcji, trudno wyczuć kierunek działania siły przeciwnika nie mówiąc już o możliwych w takich ćwiczeniach kontuzjach.
 

Wiesław Pikor

Instruktor "azka"